SCURRAE

SCURRAE
duplicis olim generis: Urbani, qui in Scenas adhibebantur, et Domestici, qui mensas obsidebant; ob verborum lasciviam gestuumque turpitudinem Populo carissimi. Praeter enim Moriones, Nanos et Nanas, Scurrae quoque mensis adstabant, convivas dicteriis ad hilaritatem provocaturi. Unde Plinius Iun. l. 9. Ep. 17. obiurgans taedium amici, qui in propudiosum convivium impegerat, retuleratque domum pro apophoretis nauseam et stomachum. Vis tu, inquit, aliquid remittere ex nugis? Equidem nihil tale habeo, habentes tamen fero. Cur ergo non habes`quia nequaquam me ut inexpectatum festivumque delectat, si quid molle a Cinaedo, petulans a Scurra, stultum a Morione profertur. Idem in Panegyr. c. 49. Neque enim aut peregrinae superstitionis mysteria, aut obscena petulantia mensis Principis oberrat, sed benigna invitatio, et liberales ioci et studiorum honor. Suetonio Copreae dicuntur in Tiberio c. 61. ubi a quodam Nano, stante inter Copreas, convivantem Tiberium, cur Paconius Maiestatis reus tam diu viveret? interrogatum fuisse, refert. Idem Claudium Imperatorem quoties post cibum obdormisceret, olearum ac palmularum ossibus incessitum, interdum ferulâ flagrôve, velut per ludum, a Copreis fuisse excitatum, ait, in Claudio c. 8. ubi tamen alii legunt Tropeos, quod Scurrae isti, postquam Claudium percusserant, statim ne deprehenderentur, se verterent ioculari motu; τροπέω enim verto denotat. Copreas vero, vocem Graeci usus ostendit Dio Cocceianus l. 50. et l. 73. non multum ab initio: quam Stercorarios vertit Hadr. Turnebus. Parasitos eosdem dictos esse, vetus Scholiastes Iuvenalis ad v. 4. Sat. 5. docet. Inter hos nobilis fuit Sarmentus ille, cuius velitariones cum Cicerro commemorat. Horatius l. 1. Sat. 5. de quo et Iuvenalis praefatô locô,
Si potes illa pati, quae nec Sarmentus iniquas
Caesaris ad mensas, nec vilis Gabba tulisset.
Ubi Glossator antiquus notat, Sarmentum formâ et urbanitate demeruisse sibi plurimos; aditque Gabbam sub Tiberio Scusrram nobilem fuisse. Pentalabi Scurrae, meminit Horatius l. 1. Sat. 8. Augusto sane Sarmentum olim placuisse lepôre et festivitate, notat Plut. M. Antonio, ubi etiam tradit, huiusinodi pueris Romanos Deliciorum nomen imposuisse; quam vis appellatione hac Veter. et turpius abusos fuisse, ostendit Prudentius l. 1. advers. Symm. v. 271.
Quid loquar Antinoum caelesti in sede locatum,
Illum delicias nunc divi Principis etc.
Alexandriâ Aegypti pueros illos urbanos et procaces peti consuevisse, diximus alibi, ex Statio Silvar. l. 5. et aliunde. Vide Laur. Pignorium Comm. de Servis et Thom. Dempster. in Rosin. l. 5. c. 6. nec non Ioh. Scaligerum ad Festum, in voce Scurra. et Claud. Salmas. ad Tertullian. de Pallio c. 4. uti de iis, medio aevo, simillimis Ministellis, supra. Alia vocis significatio apud Historiae Aug. Scriptores, Lamprid. in Helilogabalo, c. 33. Occisus est per scurras; et in Alexandro Seu.. c. 61. Unus ex Germanis, qui scurrarum officium sustinebat. Hienim Scurras appellant, qui aliô nomine Domestici dicebantur, scil. corpore custodes ac protectores Principis, posteriori aevô buccellarii vocati. Nomen illis inde, quod non magis ab latere dominorum suorum discederent, quam parasiti illi veri et adseculae, ab eorum, quorum mensas sectabantur etc. Ad quam proin differentiam notandam, iidem Scriptores, eos denotaturi, qui in scena agerent, Mimicos scurras appellant, in Maximinis, c. 9. et Vopisc. in Aureliano, c. 42. quos Urbicos et Urbicarios et Exodiarios et Atellanos, Latini dixêre. Vide Salmas. ad loca cit.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • MENDACES et gloriosi — in Colacinae sacro quaerendi, Plaut. in Curcul. Actu 4. sc. 1. Qui periurum convenire vult hominem, mitto in comitium; Qui mendacem gloriosum, apud Cloacinae sacrum. ub Turnebus aliique putant Cluacinam, cum dicta sit a cluendo, quod celebrari et …   Hofmann J. Lexicon universale

  • COPREAE — Turnebo Stercorarii, scurrae erant, olim Romanis in deliciis. Ita enim is apud Sueton. in Claudio, c. 8. legi vult: Et quoties post cibum obdormisceret, (quod ei fere accidebat) olearum ac palmularum ossibus incessebatur, interdum ferulâ flagrôve …   Hofmann J. Lexicon universale

  • MINISTELLI — media aetate dicti praesertim scurrae, mimi, Ioculatores, quos etiamnum vulgo Menestreux vel Menestriers Galli appellant, quod in minoribus aulae Ministris accenserentur: neque enim Viri doctissimi ad Tacitum sententia assensum impetrat, qui a… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • MYXUS — quidam Cereris sacerdos, qui cum esset alazon et gloriosus, hinc Proverb. ortum; βαβαὶ μύξος, περὶ τῶ μεγαλαυχούντων: Ita nonnulli. Salmas. vero μύξος appellativum esse docet idemque significare, quod iactabundus et gloriosus: a μύξα, quod, idem… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • SACCI — I. SACCI cibicidae, Graecis ςάκκοι, item μάρςιπποι. Hesych. μάρςιπποι, γαςτρίμαγοι, ςάκκοι, Sunt homines gulosi, vi Phagones Flav. Vopisco in Aureliano, c. 50. vehementissime autem delectatus est Phagone; Polyphagi Suetonio in Neron. c. 37. etc.… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • TROPEI — memorati Suetonio, in Claudio, c. 8. Et quoties post cibum obdormisceret, (quod fere ei accidebat) olearum ac palmularum ossibus incessebatur, interdum ferulâ flagrôve, velut per ludum excitabatur a Tropeis: solebant et manibus stertentis socci… …   Hofmann J. Lexicon universale

  • Busking — is the practice of performing in public places for tips and gratuities. People engaging in this practice are called buskers. Busking performances can be just about anything that people find entertaining. Buskers may do: acrobatics, animal tricks …   Wikipedia

  • Terentius et delusor — [Translated Terence and the Heckler by Erich Segal and Altercation between Terence and his Critic by Peter Dronke.] is an anonymous poetical treatise, variously described as a dialogueSegal, 221.] or spoken play,Dronke, Nine Medieval Latin Plays …   Wikipedia

  • СКУРРЫ — (лат. scurrae). У римлян называли так мирских захребетников, паразитов, бедняков, пристававших к богатым и живших на их счет. Словарь иностранных слов, вошедших в состав русского языка. Чудинов А.Н., 1910 …   Словарь иностранных слов русского языка

  • Scurra — (lat.), in Rom ein armer Bürger ohne Landeigenthum, welcher als Lustigmacher u. Possenreißer diente. Dergleichen Leute zogen die römischen Großen häufig an ihre Tafeln, um mit ihren Gästen von denselben durch ihre Späße unterhalten zu werden.… …   Pierer's Universal-Lexikon

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.